گُناهی مُستحب­تر نیست از دیدار ِ پنهانت

اگر بگذارد این زیبایی ِ کافر/ مُسلمانت

من از سجّاده ها  و جاده­ها،  بسیار می ترسم

بخوان یک سوره از گمراهی ِ گیسوی ِ حیرا­نت

ببین! کاهن شدم، کولی وَش و آواره، تا خطّی

بخوانم، یا مگر خطّی شوم در وهم ِ فنجانت

دوباره پرچم ِ سرخ ِ دلم در باد می رقصد

دوباره هق هقی گُم،  در فراموشای ِ تهرانت …

رهایی، قصّه بود، ای ماهیِ تُنگِ بلورِ شب!

مبادا در فریبِ تُنگِ دریا گُم شود جانت 

حمید ضیایی