طناب ِ دار، دست ِ تو؛ که حلقه دور ِ گردنم

جهنّم، آتش ِ تنت؛ که سوخت در تبش، تنم

لب ِ تو طعم ِ زهر و تازیانه ی نوازشت

به ساقه های تُرد ِ من، که شاخه شاخه بشکنم

قلمرو ِ حقیر ِ تو؛ اتاق ِ خواب ِ مشترک

کنیز ِ مُهر بر لب ِ خلیفه ای که تو: منم !

نه در گذشته های بد، که از همیشه تا ابد

پناهم از تویی که دوست، به شانه های دشمنم

منی که نان خور ِ پدر؛ به نرخ ِ شیر ِ مادرم

زمین ِ بارور شدم؛ که باغ ِ نُطفه، دامنم

به سخت جانی ِ سگمِ، بزن به سنگ ها مرا

بزن که بند ِ مادری، بریده پای رفتنم...

فاطمه رنجبری